UK:PL

Apple ogłosiło dziś w Londynie, że od 9 listopada będzie w Wielkiej Brytanii sprzedawać iPhone’a. Wyłącznym dystrybutorem będzie narazie sieć O2, która za każdego iPhona będzie liczyła sobie 269 funtów. A najtańsza taryfa iPhone’owa będzie kosztowała 35 funtów. (Dla porównania, ‘dobre’ taryfy zazwyczaj nie przekraczają 20 funtów).

Mimo, że nie jestem fanem, znalazłem się dziś na konferencji prasowej ze Stevem Jobsem w sklepie Apple’a na Regent Street. I nie żałuję. Choć iPhone’a nie kupię.

Nadal mam zastrzeżenia do wielu produktów Apple’a (tak wiem, jestem odmieńcem – ale wyjaśniam dlaczego poniżej), ale nie da się ukryć, że iPhone to w istocie wielki technologiczny krok naprzód. Ale skok w raczej rozwalających się trampkach, przeto niezbyt daleki.

iPhone dla każdego kto ma iPoda nie będzie niczym nowym jeżeli chodzi o wielkość i wagę. Ale nie to tu najważniejsze. iPhone jest pierwszym telefonem, który nie ma klawiszy. Wszystko – od wybierania numeru, poprzez pisanie smsów czy emaili, po przeglądanie zdjęć, czy wybieranie muzyki – odbywa się poprzez dotknięcie ekranu.

iPhone ma nawet ‘wirtualną’ klawiaturę QWERTY, która mimo niemal mikroskopijnych rozmiarów nie sprawiła mi kłopotów przy pisaniu maila moimi wielkimi paluchami.

To wszystko Apple sprawnie wykorzystuje do promowania swego produktu od wielu miesięcy.

Nie napiszę tu zatem niczego, czego byście o iPhonie nie przeczytali już dawno temu gdzie indziej – można przy jego pomocy oglądać filmy na YouTube, przeglądać mapy, wyszukiwać na nich co tylko chcemy, można słuchać muzyki, przechowywać i oglądać zdjęcia, można także – to nowa aplikacja, o której Steve Jobs (w tradycyjnym czarnym golfiku i spranych jeansach) dziś mówił w Londynie – kupować muzykę prosto z iTunes.

iPhone jest na tyle inteligentny, że wie, jak trzymamy telefon, więc ‘obraca’ czy dostosowuje oglądane zdjęcia czy strony internetowe do położenia aparatu. (Trochę dziwnie słowo ‘aparat’ brzmi w kontekście iPhone’a, bo jakoś najmniej kojarzy mi się on z tym, do czego został stworzony – wykonywaniem rozmów telefonicznych.)

Ale nadal nie mogę się oprzeć wrażeniu, że – jak wiele produktów Apple’a – iPhone to błyszcząca zabawka, która zachwyci masy (vide czerwcowa esktaza za Oceanem), ale tak naprawdę poza brakiem klawiszy i nawigacją na dotyk, nie oferuje tak dramatycznie nowych możliwości.

Czego mi zatem brakuje?

• iPhone nie ma możliwości korzystania z szybkich połączeń 3G. Czasami Wi-Fi nie wystarcza, 3G jest bardziej dostępne, ale nie dla iPhone’owców.
• Grzebanie po iTunes jest, z tego co zauważyłem, ograniczone do kilkunastu kategorii, nie ma na przykład podcastów.
• Jak na ‘bliźniaka’ iPoda, ma niewielką pojemność 8 Gb.
• Podobnie jak iPod nie ma radia, które jest standardem w wielu komórkach i odtwarzaczach mp3 (ja na przykład radia słucham na okrągło, dlatego nie kupiłem nigdy iPoda, tylko Creative Zen).
• Jak na tak zaawansowany telefon, możliwość robienia zdjęć aparatem o rozdzielczości 2 megapikseli to raczej obciach w 2007 roku.

OK, można się czepiać, że wiele innych telefonów i odtwarzaczy mp3 ma braki i nie grzeszy urodą. Tak, to prawda.

Ale też nikt za te aparaty nie chce ode mnie fortuny. I nie próbuje mi wmówić, że biorę udział w technologicznej rewolucji.