UK:PL

Dzisiejszy newsletter Mediarun odesłał mnie do Wyborczej, która informuje, że rzecznik praw dziecka Ewa Sowińska chce poprosić swych psychologów, by

„obejrzeli bajkę “Teletubbies” i ocenili, czy może być ona pokazywana w telewizji publicznej”.

Chodzi o sugestie, że popularny animowany program dla najmłodszych promuje homoseksualizm. - Słyszałam o tym problemie. Sprawa jest niezwykle delikatna, bo ta bajka jest wyjątkowo przez dzieci lubiana. Mnie się zdarzyło kiedyś obejrzeć jeden z odcinków i muszę przyznać, że te postaci wydały mi się bardzo sympatyczne. Jest jednak prawdopodobnie problem jednej z postaci. Zauważyłam, że Tinky Winky ma damską torebkę, ale nie skojarzyłam, że jest chłopcem. W pierwszej chwili pomyślałam, że ta torebka musi temu teletubisiowi przeszkadzać. Taki balast niepotrzebny. Później się dowiedziałam, że w tym może być jakiś ukryty homoseksualny podtekst — twierdzi Sowińska w rozmowie z “Wprost”.

Czy bycie rzecznikiem praw dziecka jest równoznaczne z infantylizmem? Ale pomijając już sposób przedstawienia sprawy przez panią rzecznik, może zapytać psychologów, czy inne aspekty bajek dla dzieci nie powinny wzbudzać większego niepokoju niż Tinky Winky z antenką.
Nie jest to odsobniony atak na Teletubisie – choć trochę spóźniony, pani rzecznik: Teletubisie na polskich ekranach to przecież nie nowość. Już w 1999 roku amerykański pastor powiedział, że Teletubisie to niezbyt dobry przykład dla dzieci, bo Tinky Winky jest gejem.

Proponuję, by Teletubisie przesunąć do nocnego pasma w jakiejś telewizji erotycznej – skoro w publicznej może razić - i natychmiast poprosić psychologów, by przyjrzeli się także:

• Smerfom – tylu facetów i tylko jedna Smerfetka? Na pewno cioty.
• Pszczółce Mai – jak na dziewczynę bardzo bojowa – lesbijka pełną gębą.
• Misiowi Jogi – krawacik, czapeczka, no i czy ten jego kolega BooBoo to aby nie jego kochanek?
• Królikowi Bugsowi – wywija tym tyłkiem, że aż strach!
• paru polskim politykom, zagorzałym przeciwnikom homoseksualizmu – w końcu od dawna wiadomo, że nic tak nie odwraca uwagi od własnych skłonności, niż piętnowanie ich u innych z zaangażowaniem wartym lepszej sprawy.